Te niezgrabne klauny były tak nieudolne, że irańscy twardogłowi ledwo mogli zachować powagę

Istnieje stare amerykańskie powiedzenie o grupie tak zbiorowo niekompetentnej, że nie potrafiłaby zorganizować parady z jednym samochodem, jak głosi inna maksyma. Nazywamy ich Trzema Pajaców. Byli legendarnym trio komediowym słynącym z chaotycznej, fizycznej błazenady i będącym kulturowym skrótem dla uroczej, ale totalnej niekompetencji.

Po obserwowaniu JD Vance'a (Mo), Steve'a Witkoffa (Curly'ego) i Jareda Kushnera (Larry'ego) wychodzących z Stambułu z pustymi rękami, nie zdoławszy zakończyć sześciotygodniowej wojny, ponownie otworzyć Cieśninę Hormuz ani wyciągnąć żadnego znaczącego ustępstwa od irańskich twardogłowych, porównanie wydaje się trafne.

Czytałem sekcje komentarzy do artykułów o tym XXI-wiecznym trio klaunów Trumpa i nie jestem jedynym, kto określił ich mianem niezapomnianego trio komediowego.

Mając to na uwadze, dokonajmy krótkiego przeglądu mocnych stron - a raczej słabości - każdego z tych głupich graczy.

JD Vance przybył do Pakistanu jako Wiceprezydent Stanów Zjednoczonych, tytuł, który sprawuje dłużej niż swoją funkcję senatora, którą wygrał zaledwie trzy lata temu. Jego wcześniejsze doświadczenie w negocjacjach wysokiej stawki polega głównie na pośredniczeniu w pokoju między bezdzietnymi kociarami a ich kotami, które obraziły się na jego obraźliwą uwagę.

W czerwcu zeszłego roku głupota Vance'a ujawniła swoją opuchniętą, brodatą głowę, gdy próbował wyjaśnić obawy dotyczące pierwszego wypadu USA do Iranu. "Rozumiem obawy, ale różnica polega na tym, że wtedy mieliśmy głupich prezydentów, a teraz mamy prezydenta, który naprawdę wie, jak realizować cele bezpieczeństwa narodowego Ameryki".

Cóż, oczywiście możemy się śmiać z rozumienia przez Trumpa celów bezpieczeństwa narodowego, ale Trump był jednym z prezydentów w ciągu ostatnich 25 lat - wraz z innymi republikanami.

Następnie jest Jared Kushner, którego legendarną sprawność negocjacyjną stanowi przede wszystkim wykorzystanie swojej bliskości ze swoim teściem, aby przyciągnąć miliardowe transakcje inwestycyjne z zagranicznych państwowych funduszy majątkowych w celu wzbogacenia się. Nie odbiega od starego teścia.

W wywiadzie dla Sky News Arabia w styczniu 2020 roku Kushner bronił swoich kwalifikacji do kierowania planem administracji Trumpa "Pokój dla Dobrobytu", stwierdzając: "Studiuję to już od trzech lat. Przeczytałem o tym 25 książek". To od tego samego faceta, którego pamiętnik został zrecenzowany przez New York Times jako wywołujący mdłości ślimak, który czyta się bardziej jak esej na przyjęcie na studia niż poważne sprawozdanie polityczne.

I Steve Witkoff. Jak sam Trump mógłby powiedzieć: "Kim u licha jest ten facet?" Zanim Trump wyznaczył go na dyplomatycznego geniusza, Witkoff skupiał się na luksusowym budownictwie nieruchomości na Manhattanie i w Miami. Pozornie to właśnie to doświadczenie prawdopodobnie wyjaśnia, dlaczego podobno pomylił zakłady wzbogacania z "reaktorami przemysłowymi" i nazwał Cieśninę Hormuz "Zatoką Hormuz".

On i jego szef po prostu nie mogą dostać żargonu "na prostą" o Hormuz.

Gdzieś wśród rzędów nagrobków na Cmentarzu Narodowym w Arlington, czczony dyplomata Henry Kissinger wali wściekle w wieko swojej trumny, domagając się wypuszczenia.

Prawie wszyscy na świecie prawdopodobnie drapią się po głowie, zastanawiając się, dlaczego ci trzej durnie przewodzili w tak ważnych sprawach i zastanawiają się, co mogło być zaangażowane w przygotowania tej trójki i czy naprawdę rozumieli stawkę i konsekwencje tego, co robili.

Wspólny Kompleksowy Plan Działania (JCPOA), czyli porozumienie nuklearne z Iranem z 2015 roku, wymagało dwóch lat intensywnych negocjacji, koalicji sześciu mocarstw światowych, zespołów naukowców nuklearnych, dyplomatów zawodowych biegle mówiących w farsi i znających teologiczne kontury Republiki Islamskiej oraz maratońskich sesji w Lozannie i Wiedniu.

Innymi słowy, było to wyczerpujące i kompleksowe.

Zasada fundamentalna, uzgodniona przez wszystkie strony, brzmiała: "nic nie jest uzgodnione, dopóki wszystko nie zostanie uzgodnione". Rozmowy w Stambule trwały 21 godzin, zanim rozpadły się we wzajemne oskarżenia. Tylko głupiec, lub ktoś, kto spędził karierę na obracaniu luksusowymi kondominiami, lub ktoś, kto uważa, że kobiety powinny pozostawać w brutalnych małżeństwach, uwierzyłby, że nuklearne i geopolityczne porozumienie wykute w dziesięcioleciach wrogości można rozwiązać między wschodem a zachodem słońca.

Tło tej porażki jest jeszcze bardziej obciążające. Na początku drugiej kadencji Trumpa Departament Stanu został systematycznie wypatroszona - Bliski Wschód i Iran - z ponad 3 800 pracowników pokazanych do drzwi, w tym większość Biura Spraw Bliskiego Wschodu, dedykowanego biura ds. Iranu, 13 osób mówiących po arabsku i czterech osób mówiących w farsi.

Ambasady w Arabii Saudyjskiej, Egipcie, Katarze i ZEA pozostały nieobsadzone, gdy region się zapalił. Pamięć instytucjonalna, umiejętności językowe, ciche relacje zakulisowe, które umożliwiają dyplomację, zostały zwyczajnie odrzucone, ponieważ "przeczucie" Trumpa wie więcej niż wszyscy oni razem wiedzieli i rozumieli.

Co zostało wysłane do Stambułu w ich miejsce? Nowicjusz i narcystyczny wiceprezydent, spragniony pieniędzy zięć i deweloper nieruchomości, który z pewnością pisze "Prosta Hormuz" źle, jak jego szef.

Delegacja irańska składała się z ideologicznie zaangażowanych, strategicznie cierpliwych urzędników, którzy spędzili dziesięciolecia znosząc sankcje, groźby i negocjacje. Nikt poza Chinami i Rosją nie kibicuje Irańczykom, ale bądźmy szczerzy, musieli mieć trudności z zachowaniem powagi podczas negocjacji.

Teraz jesteśmy tutaj, bez nadziei w zasięgu wzroku. Termin zawieszenia broni nie cofa się. Cieśnina Hormuz pozostaje zamknięta. Iran pozostaje stanowczy w trzymaniu się swojego uranu i programu nuklearnego. Region siedzi na szpilkach.

I, być może jeszcze bardziej niepokojące, ci sami trzej niezdarni głupcy, którzy odeszli z pustymi rękami ze Stambułu, są, o ile wiemy, nadal odpowiedzialni za to, co będzie dalej.

W oryginalnych krótkich filmach Pajaców chaos zawsze się rozwiązywał. Ktoś dostał ciasto w twarz, meble zostały zniszczone, a w końcowej scenie wszystko było nieprawdopodobnie w porządku.

To jest pocieszająca fikcja kinowa nieumierającego gatunku komedii slapstickowej. W prawdziwej geopolityce, kiedy Trzej Pajace opuszczają scenę, naprawdę wyglądają jak trio przegranych. A ich następny wypad do dyplomacji prawdopodobnie zakończy się tym samym, przysłowiowym ciastem w twarz rzuconym w nich przez irańskich ekstremistów.

Moe, Larry i Curly zawsze dostawali kolejną szansę. Tak samo ci trzej pajace, a ta perspektywa jest bardziej horrorem niż krótkim filmem komediowym.