ترامپ این رکیک‌گویی‌ها را با یک تهدید حیرت‌انگیز پوشاند. این می‌تواند به شدت نتیجه معکوس بدهد

خب، ساعت 20:00 سه‌شنبه آمد و گذشت، برای بیان مجدد سخنان تی‌اس الیوت، "نه با انفجار بلکه با ناله." در آخرین قسمت از ریاست‌جمهوری برنامه واقعیت ترامپ، او تصمیم گرفت به ایران "دو هفته دیگر" (به زودی به آن خواهیم پرداخت) مهلت دهد تا تنگه هرمز را باز کند، چون چیزی چیزی پاکستان چیزی.

برخی پیشنهاد می‌کنند که این یک TACO قابل پیش‌بینی بود - "ترامپ همیشه عقب‌نشینی می‌کند" - در حالی که دیگران، از جمله حداقل یک ژنرال بازنشسته که در MSNOW بود، می‌گویند منابع به آنها می‌گویند که فرماندهان در CENTCOM به سادگی و صریحانه از انجام دستورات او و ویسکی پیت برای ارتکاب جنایات جنگی گسترده خودداری کردند.

در هر صورت، نباید تعجب کنیم که ترامپ عقب‌نشینی کرده است. در تمام زندگی‌اش، این بچه نپو فقط در دو چیز فراتر از به ارث بردن و هدر دادن پول پدرش مهارت داشته است.

اولین مورد دستکاری مطبوعات برای به دست آوردن تبلیغات برای خودش بوده است، مهارتی که او در دهه 1980 به خوبی تنظیم کرد (همانطور که من در آخرین رئیس‌جمهور آمریکا: یک مرد شکسته، یک حزب فاسد و جهانی در آستانه توضیح می‌دهم) و در طول این فاجعه ایران (و کل دهه گذشته) به نمایش درآمده است.

او با روزنامه‌های زرد نیویورک و برنامه‌های گفتگو شروع کرد، سپس زمانی که شروع به متهم کردن باراک اوباما به متولد شدن در کنیا کرد، به صحنه ملی راه یافت. اکنون او این کار را روزانه از کاخ سفید و متل گلف بی‌سلیقه‌اش در فلوریدا انجام می‌دهد.

می‌توانید استدلال کنید که او این مهارت را صادقانه به دست آورده است، ناشی از این که توسط یک پدر روان‌پریش و یک مادر دور و بیمار بزرگ شده است. او هرگز احساس عشق نکرد و هرگز یاد نگرفت که چگونه عشق بورزد، و تمام تلاش‌های خود را برای جلب توجه - که او آن را به تأیید و عشق ترجمه کرد - از دیگران معطوف کرد. احساس عمیق او از عشق ندیدن و شایسته نبودن، زیربنای بسیاری از روان‌پریشی خودش است و آن را هدایت می‌کند.

و نفرت واقعی او نسبت به هر کسی - به ویژه زنان - که کاملاً به او احترام نمی‌گذارد، تقریباً روزانه در کنفرانس‌های مطبوعاتی و در سفرهای هلیکوپتر و هواپیمای او ظاهر می‌شود، زمانی که او با القاب عجیبی مانند "خوکی" و "احمقی" به خبرنگاران - که اکثراً زن هستند - حمله می‌کند، چون جرأت پرسیدن سؤالی غیرچاپلوسانه یا سؤالی که ممکن است جنایتکاری یا نادانی او را آشکار کند، داشته‌اند.

مهارت دوم او آموخته شده بود: NBC به معنای واقعی کلمه میلیون‌ها دلار خرج کرد تا به ترامپ یاد بدهد چگونه یک مجری برنامه واقعیت باشد، که نقش دیگری است که او اکنون ایفا می‌کند.

شکی نمی‌تواند وجود داشته باشد که این خودشیفته بی‌رحم از گفتن "اخراجی" به افراد کم‌قدرت‌تر از خودش لذت و رضایت عمیقی می‌برد، اما این تهیه‌کنندگان و مشاوران رسانه‌ای NBC بودند که به او یاد دادند چگونه انتظارات را افزایش دهد، تنش را تشدید کند، یک تیزر را به تأخیر بیندازد، و اهمیت همیشه راه‌اندازی مجدد برنامه حداقل هر دو هفته یک بار، مبادا که مردم خط داستانی را فراموش کنند و به سراغ چیز دیگری بروند.

لذت منحرفانه او از به هم ریختن زندگی دیگران با اخراج آنها، که برای اولین بار در زمان واقعی در مجموعه شاگرد تجربه شد، اکنون به روش بی‌رحمانه‌ای که او هر کسی را در مدار خود که به اندازه کافی چاپلوس نمی‌داند، کنار می‌گذارد، ترجمه می‌شود؛ پم بوندی فقط آخرین نفر در فهرست طولانی افرادی است که او از راه خود خارج شد تا آنها را تحقیر کند.

جلسات کابینه او به طور مشابه درس‌هایی را که او از انجام تلویزیون برای NBC آموخته بود منعکس می‌کند، زمانی که او افراد را دور یک میز در مجموعه تلویزیونی اتاق هیئت مدیره که شبکه مجبور بود بسازد چون دفاتر واقعی او در نیویورک بسیار کهنه بود، جمع می‌کرد. او دور میز می‌چرخید و به هر شرکت‌کننده فرصتی می‌داد تا نه تنها برای ایده تجاری خود دلیل بیاورد، بلکه او را با تعریف و تحسین بپوشاند.

بالاتر از همه، هر دوی این آموزش‌ها به او اهمیت تسلط بر چرخه خبری با تیزر را آموختند، که همان چیزی است که ما به ویژه در هفته گذشته دیده‌ایم.

زمانی که او فقط یک کلاهبردار رقت‌انگیز و همیشه شکست‌خورده در شهر بزرگ بود، هر روز صبح با این سؤال از خواب بیدار می‌شد که چه کاری می‌تواند انجام دهد یا چه چیزی بگوید که او را در صفحه اول یا صفحه ششم نیویورک پست قرار دهد؛ اکنون سؤال او این است که چگونه هر شب پوشش اخبار عصر را تحت سلطه قرار دهد. یا هر برنامه خبری، تمام روز، در صورت امکان.

تهدید به نسل‌کشی مطمئناً آن یکی را انجام داد:

"یک تمدن کامل امشب خواهد مرد، و هرگز دوباره بازنخواهد گشت."

آن پیام دیوانه‌وار باید بلافاصله مقالات استیضاح را از هر جمهوری‌خواه کنگره با حتی تکه‌ای از وفاداری به قانون اساسی ما، حاکمیت قانون و خود بشریت برانگیزد. در عوض، ما یک سکوت آشکارکننده و کر‌کننده دریافت کردیم.

مشکل پیشنهاد نسل‌کشی - و دلیلی که هیچ رئیس‌جمهور آمریکایی دیگری در تمام تاریخ ما به اندازه کافی احمق و بی‌پروا نبوده که این را امتحان کند - این است که آمریکا با چنین تهدیدی برای هر دیکتاتوری در جهان ثابت می‌کند که کشتار دسته‌جمعی دوباره مجاز است. قانون بین‌الملل و کنوانسیون‌های ژنو هیچ معنایی ندارند؛ وقتی شما یک ستاره هستید، آنها به شما اجازه می‌دهند این کار را انجام دهید.

حمله خونین و وحشیانه پوتین به اوکراین اکنون توجیه می‌شود؛ اگر آمریکا می‌تواند آن را تهدید کند، چرا شما روسیه را انتقاد می‌کنید؟ و وقتی شی تصمیم می‌گیرد تایوان را بگیرد، چه کسی جرأت خواهد داشت در برابر او بایستد وقتی او نابودی هسته‌ای را تهدید می‌کند؟ ناگفته نماند دهها دیکتاتور کوچک که اکنون به طور مشابه احساس آزادی می‌کنند.

و پاداش برای ترامپ این است که هیچ‌کس در مورد ادعای تجاوز او به دختران 13 ساله، پسرانش که وارد قطار پول پیمانکاران دفاعی شده‌اند، بیت‌کوین او و کلاهبرداری‌های فروش عفو، نابودی جناح شرقی کاخ سفید، آویزان کردن عکس خود در سراسر دی‌سی مانند صدام، تورم او، قیمت بنزین، آویزان کردن عکس پوتین در کاخ سفید در کنار رؤسای جمهور گذشته ما، یا هر یک از موارد زشت و توهین‌آمیز روزانه دیگری که رژیم او بر ما تحمیل می‌کند، صحبت نمی‌کند.

ترامپ فکر می‌کند که در داخل یک برنامه واقعیت زندگی می‌کند، یکی از معدود چیزهایی که او می‌داند چگونه به خوبی انجام دهد. جامعه‌ستیزان و روان‌پریشان، بالاخره، انسان‌های دیگر را به عنوان افراد واقعی مانند خودشان با امیدها، رؤیاها و احساسات واقعی نمی‌بینند. آنها فکر می‌کنند تنها شخص "واقعی" در جهان هستند، و فقط احساسات آنها اهمیت دارد. همه دیگران به سادگی یک وسیله در صحنه هستند، اینجا برای تسهیل هوس‌های آنها.

ظرفیت ذهنی محدود او و ناتوانی در احساس همدلی مانع از درک او از عواقب کارهایی که انجام داده است، از تعرفه‌های غیرقانونی او تا بمباران جنایت جنگی قایق‌های کوچک در دریای کارائیب، تا پیوستن او به نتانیاهو متهم به جنایت جنگی در حمله به کشوری که هیچ تهدیدی برای آمریکا نداشت (و در آستانه دادن معامله بهتری نسبت به آنچه به اوباما داده بودند بود).

او هرگز درک نخواهد کرد؛ او به سادگی قادر به آن نیست. نه بیشتر از اینکه بتواند آسیبی را که به زنانی که به آنها تجاوز کرده یا دخترانی که ادعا می‌کنند او به آنها تجاوز کرده، پیمانکاران کسب‌وکارهای کوچکی که او فریب داده، مشتریانی که او با کلاهبرداری‌های متعدد خود فریب داده است - از دانشگاه جعلی او گرفته تا کالاهای بی‌ارزشی که او می‌فروشد تا کلاهبرداری‌های کریپتو او - یا قربانیان فرقه MAGA که او در اطراف خود ساخته تا از نظر مالی خون آنها را بمکد و سپس آنها را دور بیندازد وقتی رأی‌ها و دلارها وارد شدند، درک کند.

اما آمریکا و جهان بهای آن را خواهند پرداخت، و به راحتی یا سریع پرداخت نخواهد شد. حداقل یک نسل طول خواهد کشید تا این ملت از آسیبی که ترامپ، دوستان میلیاردر او و چاپلوس‌های جمهوری‌خواه او وارد کرده‌اند، بهبود یابد.